Nefes isimli triptik resim, oranları insan bedeniyle benzeşen, aralıklı asılmış panellerden oluşuyor. Daha önce benzer bir teknik kullanarak yaptığı suya
dair resimlerdeki ışıltıların, hareketliğin burada olmayışına değindiğimde, Defne, farklı renklerle ışıltıları defalarca koyup, bakıp, üzerlerini kapattığından bahsediyor. Bu kocaman yüzeyde yalnızca gri-mavi tonlarında dört renk var. Renk
tonlarının ve fırça izlerinin yakınlığından odağım fırça izleri üzerinde gezse de
mesafe kat edemiyorum, ya da ne kadar mesafe kat ettiğimi algılayamıyorum.
Resme dinginlik ve sessizlik hakim. Orta Çağ’dan beri büyük olaylar ya da kahramanlık anlatıları için kullanılan bu formatın getirdiği hiyerarşi, lineer anlatım
ve yükseliş beklentisi karşılanmadığından resmi kaplayan sakin ufkun, boşluk ve
açıklık hissi daha da vurgulanıyor. Büyüklüğüyle bizi saran tuval üzerinde asker
gibi dizilmeyen, ama gelişigüzel de olmayan, tekrar tekrar nakış gibi işlenen,
tutarlı, sürekli, yakın, üst üste, küçük, kısa fırça darbeleri, yüceliktense gündelik
içerisinde bir rahatlama/katarsis öneriyor. Belli bir süre bakınca, resimde deniz
ve göğün buluştuğu çizgide bir aydınlık beliriyor, bir umut ışığı gibi.

The triptych Breath consists of canvases hung slightly apart, their proportions roughly echoing the human body. When I remark on the absence of
shimmer and dynamism present in Defne’s earlier depictions of water, made
with a similar technique, she explains that she tried adding glimmers in different colours many times, observed them, and then covered them over. Across
this vast surface there remain only four colours, all within grey-blue tones. As
my gaze moves across the brushstrokes, I feel neither distance nor progression; I cannot measure how far I have travelled across the painting. A calm and
silence dominate the image. Since the Middle Ages, the triptych format has
often been used to depict grand events or heroic narratives. Here, however,
the expected hierarchy, linear storytelling and sense of climax are absent. As
a result, the tranquil horizon that fills the canvas emphasises an even greater
sense of openness and emptiness. These canvases envelop us with their size.
The brushstrokes are neither regimented nor random, instead, they are rhythmic like embroidery. They are consistent, habitual, proximate, successive, short
and small. Rather than grandeur, they suggest a kind of release or catharsis
embedded within the everyday. Once the eyes adjust, a brightness -tinged with
a glimmer of hope- begins to appear along the line where sea and sky meet.